^{به نام خدا}

^{تو را يافتم با همه ي غربتت. تو را با همه ي غريبه بودنت يافتم و دانستم مانند تو كمياب است.تو را در خاكريز عاشقي يافتم . در اوج گرماي جنوب .}

^{تو را حتي در اشك هاي عاشورايي يافتم. در ظهر عاشورا و عطش كربلا.آخر حسيني بودن همين است.مانند ارباب شدن......}

^{تو را مي شود با صورت خوني يافت. حتي مي شود فكر هايت را در نوشته هاي كمت كه به دستم رسيده پيدا كرد.}

^{تو پيدا بودي و نبودي.}

^{تو براي من بودي و نبودي.}

^{تو اين جا بودي و نبودي.}

^{هميشه در حين بودن، نبودي.}

^{هميشه با صدايت بيدار مي شوم از خواب غفلت زمانه. به خاكريزها  مي روم .در آنها غلت مي زنم و چشم هايم را به عمق خاك مي سپارم.}

^{تو را مي شود همه جا ديد. تو بنده ي صالح خدا بودي.و جانت را فدا كردي براي عاشقي با معبود.}

^{تو عاشقانه عبادت كردي و عاشقانه تر رفتي.}

^{شنيدن از تو يعني بودن با خوبي.}

^{ديدن تو يعني تمام شدن عهد عاشقي.}

^{شهيد شاهد است.}

^{عاشق است.}

^{جان فداست.}

^{شهيد را مي شود در جاي جاي خاكريز هاي دلت احساسش كني ،اگر مفقود الاثرش نكرده باشي.}

^{شهيد را مي شود عاشقانه ديد و راهش را ادامه داد اما....}

^{هر كاري رسم خودش را دارد.}

^{عاشقي هم همين طور.}

^*

^{هركس تو را توصيف مي كند به صورت استخواني و لاغرت مي انديشد. به پوستي سفيد و چشمي نافذ.}

^{تا كي بايد سوخت در اين جدايي و دوري؟؟؟؟؟}

^{تا كي بايد ساخت نبودن را و ياد كردن از بودن؟؟؟؟؟}

^{تا كي بايد جاماند از زمان و مكان؟؟؟؟؟؟؟؟}

^{با تشييع دوباره پيكر شهيدي داغ دلم تازه مي شود كه جامانده از زمانم. جاماندني با چشم هاي گريان.}

^{هميشه بودنت را احساس مي كنم.}

^{عصبانيتت را}

^{نگاه نافذت را}

^{خنديدنت را}

^{فكر كردنت را}

^{...............}

^{هميشه هستي و مي دانم نگراني براي كارهاي نيمه تمامم.}

^{هميشه صحبتت در گوشم طنين مي اندازد:}

^{«هر كي رو دوست داري روز قيامت با همون محشور مي شي..........»}

^{و دلم مي گيرد كه لياقت ندارم هم رديف تو باشم در بهشت برين.}

^{و دلم مي گيرد كه آسمان دلم را آن قدر ابري كرده ام كه آفتابي نتابد و فقط اسمم را آفتاب بگذارم.}

^{دلم مي گيرد از نبودنت.}

^{از لبخند هاي خوني ات.}

^{دلم مي گيرد وقتي سردار ها مي روند. و من مانده ام اندر خم يك كوچه.}

^{دلم از نبودن تو و بودن من ِ دروني ام مي گيرد.}

^{جنوب مي روم.غرب مي روم تا تو را پيدا كنم. افكارت را گلچين كنم.اما......مگر مي شود آب دريا را كوزه ايي شكسته بچشد. مگر مي شود به ظاهر بود اما باطن را نداشت.}

^{مثل مرغابي شدم كه ديگر ماه را ماهي مي داند وماهي را ماه.}

^{همه چيز گاهي آنقدر برايم گنگ مي شود كه نمي دانم چيست اين پيدا و نهان.}

^{همه چيز گاهي آنقدر نا پيداست كه مي ماني رفته ايي يا هنوز هم كه هنوز است نشسته ايي و داري حساب و كتاب دو دوتايي را مي كني.}

^{دلم كه مي گيرد حتي تو هم مقصر مي شوي كه چرا راهي را مستقيماً به من نشان نمي دهي و فقط با اشاره هايت به من راه را مي نماياني.واز نگاهت مي فهمم كه مي گويي : در خانه اگر كس است يك حرف بس است.}

^{اما در خانه ي دل من عاقلي باقي نمانده و مجنون سيرتي مانده است در عاشقي ات.}

^{كاش معناي عاشقي ات را مي فهميدم.}

^{كاش لبخند هاي عميقت را درك مي كردم.}

 ^{كاش جا نمي ماندم از زمان رفتنت.......................}

28/8/1390

آفتاب